کاش... Thu 4 Jul 2024 ساعت 15:51 توسط | دوباره از این که یکی دو ماهی نیومدم اینجا که بنویسم حس بدی دارم!راستش اواخر فروردین تا اوایل تیر رو ایران بودم...جای پدر به شدت خالی بود...و بعد از اون، حس پوچی دارم نسبت به خودم و کارهام و همه آدما به جز نزدیک ترینام...نمیدونم با این حس چه کنم ولی بودن پیش خانواده تو این دو ماه، نعمت خیلی بزرگی برام بود!و الان که تقریبا یک هفته ای میشه برگشتم، حس میکنم یه قسمت بزرگی از قلبم رو تو ایران جا گذاشتم!کاش بشه بتونم یه کاری کنم که مادر بتونه زودتر بیاد پی

تعطیلات Mon 30 Dec 2024 ساعت 13:51 توسط | خُب خُبترم یکِ بسیار سخت و مشقت بار بالاخره یکی دو هفته ای میشه که تموم شده و منبعد ازینکه JJ لطف کرد و اومد یه هفته ای موند و خونه ام رو سر و سامون دادیم،الان اومدم ARB برای سپری کردن ادامه تعطیلات یک ماهه ام....راستش داستان های زیادی برای گفتن از این ترم دارمولی شاید چون به موقع نیومدم بنویسم ازشون دیگه لطفی ندارن!به هر حال، این 3 هفته باقی مونده تعطیلات رو میخوام تا میتونم استراحت کنمکه شامل بعضی اوقات هییییچ کاری نکردن هم میشه! :)در کنارش میخو

ناامیدم از همه چی! Tue 28 Jan 2025 ساعت 12:36 توسط | آقااااجدی دارم فکر میکنم که برم از دانشگاه انصراف بدمو دنبال کار بگردم!خیلی خیلی خیلی حس بدی دارم تو دپارتمان!راستش با شروع این ترم فِس و دپرس بودم ولی دلیلش رو نمیدونستم!تا امروز که انگار متوجه شدم بخاطر چیه و شاید تو ناخودآگاهم بوده و نمیدونستم!راستش با اینکه دانشگاه ما جزو تاپ 20 تو رشتمونه،با این همه اِهِن و تُلُپ، شرایط بچه ها اصلاااا و ابدااا نسبت به هم عادلانه نیست.اول که من با این مساله کلا مشکل دارم که بعضی از بچه ها فلوشیپ دار

به خودم که میام، میبینم باید خیلی خیلی خیلی و خیلی بیشتر از این ها به خودم افتخار کنم... چون حالا نمیخوام بگم از لحظه مهاجرت، ولی حداقل از وقتی که اومدم اینجا Mad، خیلی زیاااااد از Comfort zone خودم اومدم بیرون! راستش، تا همین دیروز متوجه اش نبودم ولی بعد از قرار و دیدن ایتِن، یهویی به خودم اومدم و دیدم که من خیلی فراتر از حد تصور، از دایره امن خودم بیرون اومدم و واقعااا باید به خودم افتخار کنم بابت این شجاعت و تلاش! :) چیزی که انگار اصلا تا حالا متوجه اش

تو تموم این سال های عمرم و با همه این بلاهایی که تا الان به عنوان ایرانی، سرمون اومده حتی الان که سیاه ترین و دردناک ترین روزها رو داریم میبینیم هممون، اگه فقط یه چیز رو یاد گرفته باشم اینه که باید، باید، و باید همیشه صبور بود و امیدوار! چون زندگی به عنوان یه خاور میانه ای اینطوریه! تو باید صبور باشی تا بتونی این همه بلا پشت سر هم رو تاب بیاری، و باید امیدوار باشی، چون تو این شرایط، امید تنها روزنه ای برای ادامه زندگیه که میتونه با وجود یه قلب زخمی و یه